Kendinle ilişkini güzelleştirmen adına bir önceki yazıda muhabbet ettikten sonra aklıma merkezlenmeyi konuşmak geldi…
Kimi hayatının merkezine aldıysan, o kişiyle üzülmüş olabilirsin. Hangi işe fazla yatırım yaptıysan, o işle bir türlü yüzün gülmemiş olabilir. Nereye fazla özen gösterdiysen, emeklerin boşa çıkmış olabilir.
Kendinden uzaklaştığın her şey, sana seni hatırlatıyor…
Adeta bir polis çağrısı gibi sistemin seni yokluyor. Senden durum bilgisi alıyor. Günlerini sana göre planlamayı bıraktığında, sana rahatsızlığını bildiriyor. Durumunu sakin moda almanı, kendi merkezine dönmenle sağlıyor.
Ne yazık ki, henüz dönüp kendine bakmıyorsun…
Aslında sen birçok gerçekleştirdiğin işinle parlıyorsun. Parlayan yönlerinle kendini fark etmeye ne dersin?
“Özgürlük, insanın kendi merkezini bulma cesaretidir.”
-Rollo May
Bir ömürdür kendini arıyorsun…
Şimdi ve buradasın. Varlığın, sen onun hür bir biçimde duruşunu kabul etmesen de burada. Bilincini kendine yönlendirdiğinde; eşin, çocukların, ailen ve sosyal çevren senin varlığının yanında yer alacaklardır.
Aradığın, hep sendeydi…
Şimdi bir an durup kendine baktın ve kendini gördün.
Tamam, merkez!
Kendini başkalarına göstermeye çalışmak yerine, kendini görmeyi denemelisin. Şimdi potansiyelini gerçekleştirdiğin becerilerini ve fark etmeden sıklıkla yaptığın meşguliyetlerini sırala. Bunları yapmaya devam ederken neleri daha fazla artırabileceğini veya kazanca dönüştürebileceğini belirle.
Kendine yatırım yaptığın her şey seninle kalacaktır…
Kendin için yaratıldığını hatırlatmak istedim. Zaten merkezindesin, sadece tanık ol. Kendinle yolculuğundaki sakinliğin tadını çıkarmaya ne dersin?
Sayfa başına git
