Kelimeler…
Bir zamanlar yeminler saklanırdı ardında. Bir kere söylendi mi dünyayı yerinden oynatırdı.
Şimdi…
Herkes konuşuyor. Herkes anlatıyor. Kelimeler o kadar çok, o kadar ucuz ve o kadar hızlı ki…
Havada uçuşan yapraklar gibiler. Dokunuyorsun, ağırlığı yok. Tutuyorsun, içi boş.
"Seni seviyorum" derken kalbi titremeyen, herkese "canım" diyerek yakınlık taklidi yapan bir çağ bu. "Yanındayım" sözü, ilk virajda unutulan bir sosyal medya sloganından ibaret artık. Gerçek bir bağ kurmak yerine, emojilerin ardına sığınan samimiyetsiz bir gürültünün içindeyiz.
Kelimeler enflasyona uğradı. Bollaştıkça değerini kaybetti…
Her şeye "harika", herkese "dostum", her geçici hevese "aşk" dedikçe; gerçek harikanın, gerçek dostluğun ve gerçek aşkın büyüsünü bozduk. Kelimeleri kirlettik. Kirlettikçe iletişimi, iletişimi kopardıkça da birbirimizi kaybettik.
Artık kimse kelimelerin sorumluluğunu almak istemiyor…
Ağızdan çıkan söz, sahibine ait değilmiş gibi sahipsiz kalıyor. Maskelerin arkasından fırlatılan içi boş iltifatlar, ruhu beslemek bir yana, insanı daha da yalnızlaştırıyor.
“Kelimelerin gücünü anlamadan, insanların gücünü anlayamazsınız.”
- Konfüçyüs
İnsan gücünü, kelimelerin içini boşaltarak kaybetti…
Şimdi her yer gürültü. Ama kimse birbirini duymuyor. Çünkü harflerin ruhu çekildi, geriye sadece içi boş sesler kaldı.
Belki de içsel olarak iyileşmek, daha çok konuşmakta veya sahte nezaket kalıplarında değil…
Kendi dilimizi temize çekmekte. Kelimelerin ağırlığını yeniden hatırlamak, bir sözü söylemeden önce kendi göğsümüzde tartabilmekte.
Çünkü insan, maruz kaldığı sahteliği fark edip samimiyetle köklenen kelimeler seçmeye başladığında; hem kendi ruhunu iyileştirir hem de dokunduğu ilişkileri şifalandırır. Özümüzdeki o gerçek güç, tartarak ve inanarak söylediğimiz sözlerin dürüstlüğünde gizlidir.
Sayfa başına git
