Bir varmış, bir yokmuş…
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kız çocuğu kırgınmış ve tükenmiş. Terapisti ona kibarca “incinmişsin” demiş. Belki de ilk kez biri, onun acısını isimlendirmiş.
Gel zaman, git zaman…
Elinde kılıcıyla atın üzerinde hazır bekleyen prensi onu kurtarmaya gelmiş. O yıllardır beklediği ve umutla aşkını içinde yaşattığı yardım eli sonunda gelmiş.
Ne var ki, büyücü cadı onların mutluluğuna izin vermemiş…
Prens ve prensesin birlikteliklerine zarar veren düşünce kalıpları zihinlerine yerleşmiş. Saklanmış gölgeleri bir bir ortaya çıkmış. Prensesin korkuları ve geçmiş yaraları, prensin ise kendi varlığını ihmal ederek kendini hayatının dışında bırakması uyanmış.
Prens çaresizce bir başına kalmış…
Yanına gelen insanlarla bir daha hiç cennete girememiş. Üşümeye başlamış. Çünkü insan, kalbinin ısındığı yeri kaybedince, dünyanın en sıcak gününde bile üşürmüş.
Günlerden bir gün, prenses iyileşmeye karar vermiş…
Nasıl olacağını bilmeden, iyilik ve güzelliğin kendisinde ve etrafında yayılmasına niyet etmiş. Mucize, halis niyetiyle gerçekleşmiş.
Prens, kendi acizliği ile yüzleşmekteymiş…
Hani o prensesin doğum anı gibi yüzlerini güldüren etkisi nereye gitmiş? Hani o dünyaya cenneti indiren elleri kiminmiş?
Prens kapanmış ve çok düşünmüş…
Prens çözümü dışarıda ararken kendi içine bakmayı hiç aklına getirmemiş. Keşke prens de, kendisi için yapacağı saf niyetin dönüştürücü gücünü bilseymiş.
Sayfa başına git
